header2019


 

cubcrafters topcub 18 3f552433efde57b3eca82538960353d0797ab876a84ea3e149388930e71a8942Piper Cub – amerykański lekki samolot szkolno-turystyczny z końca lat 30. XX wieku, dwumiejscowy jednosilnikowy górnopłat ze stałym podwoziem. Podstawowy cywilny model produkcyjny nosił oznaczenie Piper J-3, początkowo: J-2, a wersje rozwojowe: J-4 i J-5.

Pod oznaczeniem Piper L-4 był masowo używany jako wojskowy samolot łącznikowy podczas II wojny światowej. Używany szeroko do wielu zastosowań, był jednym z najbardziej długowiecznych samolotów.

Pierwowzorem Pipera Cub był lekki samolot Taylor E-2 Cub - szkolny górnopłat z odkrytą dwuosobową kabiną w układzie tandem, skonstruowany przez Gilberta Taylora i oblatany we wrześniu 1930. Produkowany był w wytwórni Taylor, wykupionej w 1930 przez Wiliama Pipera. W 1936 Walter Jamonueau z zakładów Taylor opracował ulepszoną wersję rozwojową samolotu E-2, oznaczoną J-2, która dała początek rodzinie samolotów Piper Cub. Różnicę stanowiły przede wszystkim inny kształt steru kierunku, zakryta po bokach kabina i zaokrąglone końcówki skrzydeł. Początkowo oznaczony Taylor J- 2 Cub, od 1937 po zmianie nazwy zakładów na Piper Aircraft i przeniesieniu produkcji do nowej fabryki w Lock Haven, nazwany Piper J-2 Cub. W 1938 pojawił się ulepszony Piper J-3 Cub, który stał się podstawowym modelem produkcyjnym.

Popularność i produkcja Pipera J-3 wzrosła, odkąd od 1939 stał się standardowym samolotem sponsorowanego przez rząd programu szkolenia pilotów cywilnych ''Civilian Pilot Training Program'' (CPTP), mającego na celu dostarczenie lotnictwu wojskowemu dużej liczby pilotów na wypadek wojny.

Prawie każdy amerykański pilot wojskowy wykonywał loty szkolne na tym typie samolotu.

Od 1941 lotnictwo armii Stanów Zjednoczonych (US Army Air Corps) wprowadziło do służby J-3 Cub jako samolot łącznikowy, pod oznaczeniem '''O-59''', później zmienionym na '''L-4'''.

Wersje wojskowe potocznie znane były jako Grasshopper - "pasikonik". W samolotach Piper Cub stosowano silniki o mocy od 48 do 112 KM. Zbudowano 34849 sztuk, w tym 1576 sztuk w wersji podstawowej, 20296 sztuk wersji J-3 i 10216 sztuk wersji PA-18 Super Cub.

Wobec prawie kompletnego braku sprzętu latającego w aeroklubach po zakończeniu II Wojny Światowej oraz dogodnych warunków kupna, Ministerstwo Komunikacji zdecydowało się na zakup z amerykańskiego demobilu 142 szt. samolotów łącznikowych Piper L-4 Cub.

Pierwsze wyremontowane samoloty oblatano w kwietniu 1947 r. W okresie od 1947 r. do 1950 r. sukcesywnie nadawano im znaki rejestracyjne, tak, że w sumie rejestracje otrzymało 127 Piperów. Głównymi użytkownikami Piperów były aerokluby gdzie stosowano je do szkolenia i treningu w lotach bez widoczności ziemi.

Kilkanaście egzemplarzy przebudowano na samoloty sanitarne i rolnicze. W związku z zakupem przez władze radzieckiej licencji na samolot PO-2, aby uniknąć niebezpiecznych porównań technologii i nowoczesności konstrukcji większość samolotów Piper Cub skasowano. Zachowały się nieliczne egzemplarze. Kilka lat temu wznowiono produkcję Cub’a i Super Cub’a. Z uwagi na prawa licencyjne nowe samoloty noszą nazwę CubCrafter ale są po prostu współcześnie zaprojektowanymi kopiami. Jednym z pierwszych nabywców był Prezes koncernu Boeinga!!!! 

Na pokazach pojawią się trzy samoloty tego typu w ciasnym szyku!!!

j3 cub 3.1

 ORGANIZATORZY:  PARTNERZY:

marszalek herb DF plakat WWW HQ StW DF plakat WWW HQ Zlsz                                 ASW

 

fepr pl podk ueefsi MALE

 

Copyright © 2019 Urząd Marszałkowski Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie